خستم از همه اونایی که گفتن خیلی مردن ولی پاش که رسید شدن اوووج هرچی نامرده.خستم چوون به هرکی محبیت کردممممم فقط خر شد.
دلم تنگه واسه اون روزایی که فقط یک عروسک داشتم که همه ی دنیام بود.بهش محبت میکردم اگه جواب نمیداد حداقل نامردی هم نمیکرد
دربرابر همه ی حرفام سکوت میکرد.
همه تلخی ها هم خوشی های زندگیمو گوش میکرد تا تهش نه نصیحت میکرد نه تصمیم الکی میگرفت.حداقل زبون نداشت که چرت پرت بگه.
کاش همه ادم ها عروسک بودن برام کاش.......
برچسب:
نویسنده: پرهام موسویپور